Hoe mijn liefde voor paarden begon en ik niet meer zonder kon

Mijn liefde voor paarden

Die eerste keer dat je op een paard wordt gezet als kind heeft een enorme impact. Zo ook bij mij en in positieve zin. Paarden hebben mij niet meer losgelaten en na die eerste rit ben ik blijven rijden.

Mijn paarden geschiedenis begon in de Algarve in Portugal. Samen met mijn ouders en zusje was ik als zesjarig meisje op vakantie in de Algarve, zoals ieder jaar. Portugal was de favoriete bestemming van mijn ouders, 14 jaar lang gingen we daar minimaal eens per jaar op vakantie. 

Mijn liefde voor paarden
Linda en Juno tijdens een training weekend bij Ylvie Fros
foto door: Janneke Koekhoven

Op deze bewuste zonnige ochtend in 1987 ging ik met mijn moeder mee naar de bank om geld te halen. Geldautomaten bestonden nog niet en cash moest je nog bij de bank halen. Doordat er een storing was bij de bank, moesten we ruim 2 uur wachten. Daar kwamen we aan de praat met een Nederlands stel dat recent een manage opgezet had in de omgeving. We werden we uitgenodigd om langs te komen op de manege…

De warme zon, het stoffige zand en de geur van paarden.

 Wat een paradijs! Er werd gesproken over een bergrit, mijn vader had in zijn studententijd leren paardrijden, maar of ik kon rijden moest eerst nog bekeken worden. Ik had nog nooit op het paard gezeten, maar was niet bang en vond ze juist uiterst interessant. 

Die zachte neuzen en de geur van de paarden was bedwelmend.

Dus de braafste merrie werd van stal gehaald en ik erop gezet. Na een half uur aan de longe gereden te hebben werd ik door de manege eigenaren als “natuur talent” bestempeld en de bergrit voor de volgende dag geboekt.

Vroeg in de ochtend gingen we op pad de bergen in. Ik mocht weer op die super brave bruine merrie. Ik was zo trots! Deze geweldige merrie droeg me over smalle rotspaadjes, in stap, draf en gallop. We sprongen over beekjes en halverwege de rit hielden we een pauze in een typisch klein cafeetje waar ik een heerlijke Sumol dronk. 

Liefde voor paarden
Lacos tijdens een van onze buitenritten op de Veluwe

Vanaf dat moment wilde ik wel iedere dag paardrijden…

Bij thuiskomst ben ik ingeschreven op de plaatselijke manege waar ik 2 keer per week les kreeg. Op vrijdagen samen met mijn ouders en op zaterdag in de kinderles.

Omdat wij met het gezin in mijn jeugd regelmatig verhuisden voor mijn moeders werk, heb ik op verschillende maneges gereden. Op deze maneges reed ik dressuur, spring en cross wedstrijden en ging ik jaarlijks op ponykamp. De verschillende instructeurs en paarden hebben mij veel inzichten gegeven, waardoor ik alleen maar beter heb leren rijden.

Als student heb ik me ingeschreven bij de studenten ruiter vereniging Hippeia in Utrecht. Eens in de week hadden we les en een paar keer per jaar hielden we meetings met andere studenten ruiter verenigingen in het land waar we wedstrijden reden en flink feestten naderhand. 

Na mijn studententijd heb ik diverse paarden van vrienden bereden en les gegeven aan kinderen en volwassenen. Les geven zorgt ervoor dat je zelf moet nadenken over wat voor jou als automatisme werkt bij het rijden. Wat doe je dan precies en hoe breng je dat onder woorden. Absoluut een ervaring die mij veel meer bewust heeft gemaakt van mijn eigen houding en hulpen bij het rijden.

Ontspannen buitenrit met paard
Ontspannen buitenrit op Lacos

Door de jaren heen heb ik bijna iedere vakantie een buitenrit gemaakt, Vlieland, Portugal, Hongarije, Frankrijk, Mexico. 

Mijn vader wilde geen eigen paard en hij wilde dat ik op zoveel mogelijk verschillende paarden zou leren rijden, daarom heb ik pas als volwassen vrouw mijn eerste eigen paard gekocht. Sinds Juno, mijn eerste eigen paard, heb ik prive les gehad en seminars gevolgd van diverse instructeurs.

De paarden die me bij zijn gebleven:

  • Brave bruine Portugese merrie die me door de bergen droeg en me een geweldige eerste paarden ervaring heeft gegeven.
  • Binky, de palomino Welsh pony van Manege Annen. Binky lanceerde me drie keer tijdens het inrijden voor mijn allereerste dressuur wedstrijd. Ondanks dat werden we toch eerste.
  • Master, de voskleurige sterrenkijker van Manege Any Dale. Master is lange tijd mijn vaste pony geweest tijdens de lessen. Het rond rijden van mijn pony had in die tijd niet mijn interesse, springen en crossen wel. Master gaf mij de escape als sterrenkijker om daar niet op te hoeven focussen in de lessen.
  • Tiny, de kleine bruine rakker van Manege Any Dale. Tiny zette me tijdens een cross wedstrijd flink te kakken, door halverwege het parcour het bit tussen de tanden te nemen en linea recta terug naar de start te galloperen. Diskwalificatie tot gevolg.
  • Harvey de lieve en soepel te rijden vos van Manege Laren. Een heerlijke paard om te rijden.
  • Nozem de exposieve zwarte ruin van Manege ‘t Hoogt. Door de jaren heen ben ik niet vaak van het paard gevallen, maar de meest onverwachtte en onhandige val was van Nozem. In stap door de buitenbak, deed hij in de hoek een stap opzij en ik hing daardoor zover om zijn hals dat ik niet terug het zadel in kom komen. Zoals traditie het voorschreef bij Hippeia moest er getrakkerd worden door mij. Nozem is overleden, zijn schedel is bewaard gebleven en fungeert nu als lesobject voor de jonge ruiters van Manege ‘t Hoogt.
  • Hekla de zwarte IJslander merrie, de leidmerrie van de kleine kudde en stront eigenwijs. We hebben samen heerlijke buitenritten gemaakt en helaas is ze in 2018 ingeslapen op hoge leeftijd.
Mijn eigen paarden

Eigen paarden:

  • Juno, mijn eerste eigen paard. Gekocht als enter van de fokker, KWPN schimmel merrie van Sydney x Nassau. Grandprix springbloed met een bijpassend karakter. Van Juno heb ik geleerd wat een dominante merrie inhoudt. Zij leerde me hoe ik mijzelf kon overwinnen om een nog betere leider te worden. Ze hield me dagelijks een spiegel voor. Na mijn scheiding is Juno de springsport in gegaan net als haar vader en volle zus.
  • Nina de schimmel Welsh merrie, ook als enter gekocht van de fokker. Ze was de beste vriendin van Juno, onze kleine prinses. Nina leerde mijn kinderen rijden en mennen. Nu leert ze een volgend klein meisje rijden.
  • Rinse de grote bruine knuffelbeer. Mijn Hannoveraan ruin die mij in het zadel hielp als Juno me weer eens het gevoel gaf heel klein te zijn. Samen hebben we heerlijke buitenritten gemaakt. Rinse is na mijn scheiding van zijn pensioen jaren gaan genieten bij zijn oud eigenaar.
  • Lacos mijn Spaanse vriendje zoals ik hem liefkozend noem is mijn huidige paarden-partner. Wat een Ferrari, zo snel en zo sensibel. Absoluut het paard van mijn dromen. Je zult hem zien in de meeste foto’s op dit blog.

Meer weten over wie de Buiten Ruiter is? Lees dan verder op Over ons.

Wat is jouw eerste paarden ervaring en zijn er speciale paarden die jou zijn bijgebleven? Deel het in de comments. Of wordt lid van de besloten Facebook groep “de Buiten Ruiters”, waar we tips&tricks voor veilig en met plezier buitenrijden delen. Meld je aan!

4 Comments on “Hoe mijn liefde voor paarden begon en ik niet meer zonder kon”