De paarden in mijn leven die mijn leermeesters zijn en zijn geweest.

Leermeesterpaarden

Paarden fungeren als spiegel van je eigen gedrag. De lessen die ik heb geleerd zeggen natuurlijk iets over mij. Dit blog is dus een combinatie van mijn beschrijving van het kudde gedrag van ieder van deze paarden en een beschrijving van mijn eigen gedrag ten opzichte van hen.

De lessen die ik van hen heb geleerd hebben mij doen groeien als leider. 

Goede lessen die me ook hebben geholpen te groeien in mijn werk, de opvoeding van mijn kinderen en de keuzes die ik heb gemaakt in mijn prive leven.

Leermeesterpaarden
De lessen die ik van deze paarden heb geleerd hebben mij doen groeien als leider. 

Hekla

Hekla de kleine zwarte IJslandse merrie was de eerste ontmoeting met een leidmerrie pur sang. Hoewel ze klein van stuk was, kan dat niet gezegd worden over haar karakter. Ze was krachtig en dat was van haar gezichts uitdrukking af te lezen. 

Bij onze ontmoeting was ze een jaar of 20 en had ze nog enorm veel pit. Haar overtuigen van jou leiderschap was een beste taak. Eigengereid en met een sterke wil. Tijdens de buitenritten die ik met haar maakte ging ze gerust stokstijf stilstaan midden op de weg omdat zij de andere kant op wilde. Of ze schoot ervandoor in volle galop om je uit te proberen. 

Hekla leerde mij dat paarden hele eigen karakters kunnen hebben en dat formaat niet van belang is voor een leider. 

Hekla is paar jaar terug overleden op hoog bejaarde leeftijd. Ze heeft haar laatste decenium kunnen genieten van het leven in haar kudde.

Mijn eigen paarden
Nina, Juno en Rinse, drie van mijn leermeesters

Juno

Juno was liefde op het eerste gezicht. Als jaarling kocht haar bij de fokker en ik zou haar wel zelf opleiden tot een goed rijpaard. Dat heb ik geweten. Achteraf gezien had ik geen beter paard kunnen kiezen om mij de les te lezen. Grand prix springbloed met een bijbehorend karakter. Dominant en agressief als ze iets niet begreep of gewoonweg niet wilde. 

Ik dacht dat alles op te lossen was met een zachte hand en veel geduld, maar dat was niet wat Juno nodig had. Juno had een consequente leider nodig die eenduidig was en niet over zich heen liet lopen. 

Bewaken van mijn eigen ruimte was vanaf dat moment de eerste prioriteit bij alles wat ik met haar deed. 

Juno zorgde ervoor dat ik aan mijzelf begon te twijfelen als paardenmens. Ze legde iedere keer de vinger (hoef) op de zere plek. Uiteraard lag het aan mijn houding als leider. Ik kon me er niet doorheen bluffen, ze trapte er gewoon niet in. Sterker nog, ze trapte naar mij aan de longe, beet me tijdens grondwerk of ging op mijn voeten staan. 

Nadat ik besloot dat ik begeleiding nodig had met haar en we een aantal lessen bij Ylvie Fros gevolgd hadden ging het beter. Deels omdat ze niet alleen mij beet. Bijten was een uiting van frustratie als ze iets niet begreep. En deels omdat ik ter plekke gewezen werd door Ylvie op mijn eigen houding. 

Voordat we op trainingsweekend naar Ylvie konden moest Juno trailermak gemaakt worden. Ik zou alleen heen en terug rijden naar Lunteren. Dus moest ik in geval van panne Juno ook alleen in en uit kunnen laden. Een week lang hebben Juno en ik dagelijks meerdere uren geoefend om alleen te laden. Er was een keiharde deadline, dus ik moest wel doorzetten. 

Tegen de tijd dat ik mezelf langzamerhand overwonnen had, heb ik Juno verkocht. Onder begeleiding van Thijs Visscher was ik net begonnen haar in te rijden. 

Geen enkel ander paard heeft mij meer geleerd over mijn eigen onzekerheden en hoe ze te overwinnen.

Nina

Nina de schimmel was het Sinterklaas cadeau voor mijn dochters en het weide maatje voor Juno. Nina kocht ik als tweejarige bij de fokker. Zo lief en zo sensibel op de hulpen. Echt een prinsesje. Hoewel je zou verwachten dat de grote dominante Juno de leidmerrie zou zijn, was dat niet het geval. Nina leidde onze mini kudde met zachte hand. 

depaardenalsleermeester
De paarden die mijn leermeester zijn of zijn geweest

Bij Nina moesten de hulpen zo klein mogelijk zijn, omdat ze heel sensibel reageerde. 

Nina kon zich prachtig verzamelen en genoot van aandacht. Kinderen konden eindeloos met haar tutten en poetsen. Ze liet alles toe. Wat me bij Juno niet lukte, lukte me wel bij Nina. Ze is ingereden en voor de wagen beleerd. 

Mijn kinderen hebben geleerd hoeveel werk het is om paarden te houden en hoeveel tijd en energie het kost om ze te beleren. Ook hebben ze geleerd paard te rijden, paarden te leiden aan het halster, te poetsen, te mennen en samen plezier te hebben. 

Meerdere kinderen hebben op Nina’s rug leren paardrijden.

Rinse

Rinse is als heer van middelbare leeftijd aangeschaft om mij weer wat zelfvertrouwen te geven. De training van Juno ging moeizaam en ik wilde graag blijven rijden. Rinse kende alle hulpen, kon springen en crossen en zocht een fijn nieuw thuis toen zijn eigenaresse ziek werd. Samen hebben we veel buitenritten gemaakt, het liefst als het regende, stormde of erg koud was. 

Geen mens in het bos te bekennen, zodat wij ongestoord konden crossen.

Rinse kon zich het eerste half jaar moeilijk ontspannen in de draf. Hij bouwde dan veel spanning op in zijn lijf. Aan de longe hebben we veel geoefend. Door hem heb ik geleerd dat je bij ruinen kan horen dat er spanning in het lijf zit. De spanning veroorzaakt een krakend geluid in de koker. Dit hoor je niet zodra ze zich ontspannen.

Rinse deed altijd erg zijn best om voor je te werken, maar zat vast in zijn lijf. Nadat hij leerde zich te ontspannen gingen we met sprongen vooruit. Wat was het een lieve knuffelbeer. Een typisch introvert paard dat tijd nodig had om je te leren kennen. Hij genoot van buiten rijden en wilde graag bij je zijn.

Paardenalsleermeester
De paarden die mijn leermeester zijn of zijn geweest

Lacos

Lacos is mijn huidige Spaanse vriendje. Een snelheids duivel. Toen ik op zoek ging naar een nieuw paard was het de bedoeling dat het een familie paard zou worden, waar zowel mijn dochters als ikzelf op konden rijden. Dat idee werd direct overboord gegooid op het moment dat ik Lacos ontmoette. 

Dit was ‘m, het paard dat ik zocht. Mijn paard. Misschien wel omdat hij qua bouw zoveel lijkt op de lieve bruine merrie die mij door De Portugese bergen droeg. 

Met zijn 1,55m is hij eigenlijk een pony en een kleintje vergeleken met Juno en Rinse. 

Lacos is sensibel, kent alle hulpen en wil graag voor je werken. Zijn eerste reactie op alles wat hij moeilijk vindt of niet begrijpt is versnellen. En hij is snel… Onze maximale gemeten snelheid is 53 km/uur. Galop is zijn beste gang en in draf showt hij graag zijn Spaanse afkomst. Hij houdt ook van een sprongetje.

Lacos is een macho in de kudde, speelt veel met de ruinen en doet zijn best voor de aandacht van een aantal merries. 

Het is tijd voor Lacos en mij om de academische rijkunst verder op te pakken en toe te werken naar meer verzameling.

Sommige blogs kosten mij meer moeite om te schrijven dan andere en dit is er zo een die moeite kost. Ik heb er weken tegenaan zitten hikken om dit te schrijven. Sterker nog, hierdoor heb ik vorige week geen blog geschreven, studie ontwijkend gedrag of beter gezegd zelfreflectie ontwijkend gedrag. Wil je meer lezen over mij, de Buiten Ruiter? Lees dan deze “Over ons” pagina.

Heb jij ook zoveel geleerd van de paarden in jouw leven? Deel jouw ervaring in de comments of op de besloten Facebook group, de Buiten Ruiters.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.